Tek kişilik gizli empatik örgüt! Bir delinin akıllıca sözleri ve bir akıllının delice düşleri!

Kollarım ve bacaklarım çaprazlama kesilmiş/tir benim, tanınmam için asasını ejderhaya kaptırmışlar tarafından. Onlar ki hakikati örten yanlarını acısına rıza ile, ilahi makasa budatmaya azmetmişlerdir. Şaşırma, ya da şaşır, hayret et… Her söz bir yanımızı yağmalar aslında. Ve belki inşa da ardından gelir. İşte bu yüzdendir bana bazılarınızın aşinalığı. Ki onlar beni çok uzaklardan seçerler. Ve sabırsızlıkla beklerler müşterek yaralarımızla kucaklaşmak için. Hatta kimi topallığıma denk, bana doğru birkaç adım da atar.

Benimse hep bir muhacirlik dövmesi alnımda, kalbimse yağmalanmış bir savaş alanı. Gözlerim ufka mıhlanmış hep gitmelerden yana. Bir beldede attığım demir ağırlaştığında, yani mekana bağlanacak kadar gün doğurup, gömdüğümde korkarım belki de daha nice incinmelerden nasiplenmekten yana. Çünkü bilirim bir insan kendini en fazla alışarak incitir. Alışkanlıktan ibaret konforlu bir hayat inşası oysa kariyer hülyalarının nihai serabı değil midir?!. Belki de bir kısım duyanlar bu yüzden sağır, bakanlar bu yüzden kördürler. Şu rüzgarlı bahçede gölgelikleri tutanların sağırlıkları bu yüzden kader değil. Kader değil! Sağırlık ve körlük bir tercih. Topallıksa baktığını görüp, güç yetiremeyiş sancısıyla insanı dilsizleştiren bir yetişemeyiş.

Dedim dilimdeki bağı çöz anlasınlar beni, Tuva’da. Anlaşılmaya layık sözlerimi ve yaşamama değecek hallerimi çoğalt ki Rabb, bu sancı kursağımdaki urganı erkence daraltmasın. İşte bu yüzden yalın ayak/larım Kızıl Deniz’de, şehrin adıyla müsamma yaşamaya değer ahidlerimi temize çekmeye çalıştım Ürdün’ün Akabe şehrinde. Ve sonra sürmeli bedeviler gördüm Petra’da. Ayaklarıyla arşa vurarak çoğaltıyorlardı Modern İnsanın serabını. Ondan kana kana içtim, gerçekti, suydu, serindi ve tatlıydı… Mağaralarında yatıp, ekmeklerinden yedim, çaylarından içtim, aynı rüyaları gördüm. Sevinçlerinden ve tasalarından tattım. Huylarından kaptım, suyumda var olanı çoğalttım yani. Ben de heybemdekilerden uzattım. Meryeemo, hazine ve garibe dediler bana. Bende bulunan en büyük cevher belki de buydu. Yani çoğul hüzün… Çoğalan ve seyrelten, sağaltan bir hüzün… Yeterince sebebim var tüm bunlar için. Koca bir Dünya. Paçalarından huzur akıyordu oysa onların. Yatıp ayaklarının dibine nasiplenmek istedim. Yaşlı bir kadın bilgece eğilip, seni kalbinden öpeyim de geçsin, dedi bir kelimeyle. Sadece sustum.

Sözler işittim… Bana sözü sevdiren ve yakınlaştıran, sözü Yaratana. Ve sözler bildim beni kendimden uzaklaştıran. Sözler ki halden hale akleden kalbimi/zi evirip, çeviren. Çoğaldı söyleyecek sözüm ve misli susuşlarım. Hep böyle midir sancısı olanın alnındaki kadim dövme. Karnı burnunda atlar gibi olgunlaşmışken, düşürdüğüm onca şey aklımdan, hep kalbimdeki tokmakların zamansız vuruşundandır. Bu yüzden belki de geceleri yüzümü sadece ateşe verdim. Ateşe verdiğim bir tek yüzümdü. Gündüzleriyse at üstünde rüzgara savurmaktı niyetim, ruhumun kanatlarına inat, bileklerime asılan gam tobalarını. Bir hayat nasıl temize çekilir akıl ve kalp müsveddelerinden. Sordum, soruşturdum, denedim. Ki ben henüz okuma bilmez bir ümmiyim. Aklımı başımdan aldı kainatı hecelemek tutkusu...

Beni yağmalayan sözler işittim, sözler aldım ve verdim. Beni yağmalayan kelimeler duydum, beni yağmalayan insanlardan. Eskidendi ama ben bu sancıyla pek çok yeni günü de eskittim. Beni inşa eden, tamir eden sözler de vardı aralarında. Yoldaydım. Ve yine yalnız/ca yoldayım. Ve bu yolda oluş, paradokslar cenneti, meyvalarını cömertçe dolduruyor heybeme. Yollardan geçiyorum; bana yolu sevdiren ve yakınlaştıran, yolu Yaratana. Yollar ki halden hale akleden kalbimizi evirip, çeviren. Yolu, yolcuyu ve paradoksu yaratana, insana acısıyla tatlısıyla onu tattırana, ondan etiyle ve tırnağıyla hakikat parçaları koparttırana şükrolsun ki yine yoldayım…

DilsizMütercim:Meryem Rabia Taşbilek 16-26/12/2009 Ürdün-Suriye

Konuşmak ve susmanın dışında bir üçüncü alternatif hal var mıdır diyorum kendi kendime nicedir? Üçüncü bir fiil; bu iki halden de yorgun düşmüşlere münasip bir fiil. Uyku ile uyanıklık dışında var kılınan yakaza hali gibi... Gecenin düşünsel yoğunluğundan ve gündüzün kısır döngüsünden yorgun düşmüş metropol bedevileri için bir kaylule vakti... Şimdilerde geceden ve gündüzden arakladığım ufak zaman dilimlerini kendime kaylule kılmaya çalışıyorum ben de. Genelde başarısız, üçüncü bir hal denemesi... Belki de bir Araf...

Kalbimizin kaderi süreli ve sürekli bir hamillikten yana yazılmış bizim... Bu yüzden sancı varlığımızın tekamül mayası gibi bir şey aslında. Derinlik kazanmak için sancı kaçınılmaz. Hele ki bu modern çağın çelişki patikalarında erdemlice ilermeye çalışan, kötü olmamanın iyi olmaya tekabül etmediğine inananlar için kefir gibi mayalanarak çoğalıyor sanki bu insancıl sızı.

Bir çıban başı gibi toplanıp büyüyor günlerin tortusu. Tonları değişip duran bir kara deliğe, içimin renklerini kaptırmamaya gayret edip, uzanmış öylece askıda yaşıyorum bazı bazı. Yaşamla aramda slikon bir perde kabardıkça kabarıyor böylesi zamanlarda. Burnumun sürtünmesine bile refleks veremeyeceğim kadar kibarca canımı yakıyor bu hal. Neler değişti diye merakla bakıyorum içimin aynalarında çoğalıp, eksilen çehreme. Aslında insanda çoğalıp, eksilen hiç bir şey yok sanırım diye mırıldanıyorum. El yordamıyla dokunduğum, içimin kuytularında evvelden biliyorum sandığım, karşıma bir tepecik gibi çıkan, iç akışımı bozan bazı tümseklerin yok olduğunu görüyorum. Derken kazdığım yahut hazırlıksızca içine düştüğüm düşünsel bir derinliğin sevinci kursağımda, buradan kotardığım, bazen bilincimin tırnaklarıyla kopardığım toprağımın başka bir yerde çıban başı gibi bir tümseğe dönüştüğünü görüyorum yeniden. Anlıyorum ki insanda hiç bir şey eksilmiyor sadece yer değiştiriyor, sonlu içinde bir sonsuzluk sarmalında olumlu ve olumsuzdan yana...

Sürekli resim ve şekil değiştiren bir pazzıl gibi insan. Parçaları denkleştirmeye güç yetirdiğimizi düşündüğümüz demde, bakıyoruz ki biz bu halin üstesinden gelinceye kadar resim kendinden vazgeçmiş yahut, iyi ya da kötü bir başkalaşım geçirmiş. Elimizde yine uyumsuz fani, parçacıklarınızla kalakalıyoruz.

Aşksızlıktan yarılmış, zaman fakiri insanlar yarıklarını çamura ve güneşe tutup, kabuğa durmayı yeğliyorlar bu hale kafa yormak yerine. Damarlarımıza dışardan suni enjeksiyonlarla döşenmiş modern mayınları patlatmak gerek. Belki de her şeyi göze alıp kalbimize yeniden akabilmek için... Hırstan avuçları terleyen ve kararmış gözlerle ellerini karınca yuvalarında ufalayan, kamçısı kendinden menkul hayat haltercileri bu trajediye nasıl anlam giydirsin. Bu sızıyı okunaklıca nasıl görsün kırışmış alnımızın baş köşesinde?!.

Dilsizmütercim:Meryem Rabia Taşbilek

Ona bir mahalle bakkalı önünde sokak lambasının altında oturuken rastladım. Kırmızı gıda boyasına boyalı haşlanmış yumurta satan bakkallardan birinin önünde... Mahallenin delisi elindeki oyuncak silahla çocuklara ateş edip kahkahalarla gülerken, ikisini birden kadraja almıştım. Sonrasında bu semtte en çok hangi vakit ve nerede çocukları bulabileceğimi sormuştum kendisine. Birazdan okul çıkış vaktinin geleceğini, o vakit buraların çocuk cennetine döndüğünü söylemiş ama bu dar, labirentvari mahallelerde tek başıma dolaşmamın güvenli olmayacağını, istersem bana biraz eşlik edebileceğini eklemişti. Plansız şekilde ilerlediğimden ve de bazen bir yerde çokça oyalandığımdan, yerine göre evlere girdiğimden teşekkür edip uzaklaşmıştım oradan.

Sokaklarda dolaşırken aklıma sürekli bir cümle gelip, bilincimi gıdıklayıp durdu. Orhan Pamuk’un edebi yönüne pek aşina olmasam da Amed için söylediği, hayli sevdiğim bir cümlesiydi bu... Evlerinde kaldığım abla, kendisinin Diyarbakır’a geldiğinde vardığı bir kanaati paylaştı benimle. Şöyle demiş yazar; “Tanrı sanki bütün çocukları bir tuzluğa doldurmuş ve sonra da Diyarbakır’ın tepesinden aşağı dökmüş!” Diyarbakır’ın çehresine yakışabilecek en güzel tanımlardan biri, belki de ilki bu olsa gerek. Uzun zamandır yerinde ve edebi bir tanımlamaya dair bu kadar imrenmemiştim.

İşte ben de gökten bereketlice serpilmiş, varoşların rengarenk ara sokaklarının tadı, tuzu mesabesindeki çocukların izini sürdüm de durdum bütün gün. Pek çok güzel muhabbet ve tefekkürden sonra soluklandığım Hasan Paşa Han’ının üst katındaki, her gece ayrı bir güzelliğe rastladığım, sahiplerinden ve çalışanlarından Amed’e dair çok şey öğrendiğim ve misafirperverliklerini dilendirmeden geçemeyeceğim (bir reklamı hak ediyorlar:) Zin Cafe’ye doğru yola koyulmuşken hayli dar bir sokakta elektirikler kesildi. Gün görmüş teyzelerin, ablaların sabahtan beri kolumdan çekiştirip, “Bir başına buralarda ne arıyorsun, makinanı çalarlar, dikkat et buralar tekin yerler değil.”  Şeklindeki uyarıları haliyle her köşede kendisini tekrarlamaya başladı...

Onu yine gün ortasında rastladığım yerde otururken buldum. Mahallenin bakkalında çıraklık yapıyormuş. Dönüyor musunuz artık abla, dedi. Evet, karşılığını verdim. Şansınıza elektirikler de kesildi, sizi Kervansaray’a kadar götüreyim, diye ısrar edince, ben de kabul ettim. Yolda yine sanki bu muhitlerin klasik jargonu halini almış emniyetim konusunda beni uyardı. Ben de bu kadar çok dile getirmelerine gerek olmadığını, her şehirde olumsuz vakaların olabileceğini söylerken cevaben dedi ki:

İnsanlar aç abla öyle deme, burda çok kapkaç oluyor. Nerden biliyorsun dersen zamanında ben de çok yaptım ama artık tevbe ettim. Bu noktada beni bir gülme aldı. Hayli belirgin bir tebessümle, gayri ihtiyari dedim ki; tevbe etmene sevindim, iyi yakalanmamışsın:) Ne yakalanmaması abla, iki defa hapis yattım bir defa 3 ay bir defa da 2 ay. Diye cevap verdi. Kendisi tarafından mağdur edilen kişilere de, ona da üzüldüm.

Onun bu samimiyeti ve dürüstlüğü öyle hoşuma gitti ki, içim burkuldu. Buarada işsizlikten yakındı haliyle. İçimden de dışımdan da dua ettim ona. Ama işin en traji-komik ve beni bu satırları yazarken dahi güldüren kısmıysa, eski kapkaççı bir gencin beni yeni, potansiyel kapkaççılardan koruyup, emniyetle işlek yola dek çıkarmak için yol boyu bana eşlik ediyor oluşuydu. Herkese insanlıktan yana kendilerini yeniden inşa edip, ilerlemeleri için yeni fırsatlar verilmesi yönündeki fikrim bu selamlaşma ve tanışma vesilesiyle daha da katmerlendi. Bu sebeple kendisinden bahsetme konusunda izin aldim.

Sabıkalılık bahsi zaten çocukluğumdan beri içimde kabarıp kabarıp duran bir dert. Sistemin ve toplumun sabıkalı insanlara dair bakış açısındaki çarpıklık ve istihdamlarına dair de birkaç kelam etmek isterdim ama sanırım evvela sağlama yapmaya ve öz eleştiriye, düşünce suçu ve sabıkasından başlamak gerek... Önce görünür sabıkası olmadığı halde bilinçlerimizdeki “öteki” sabıkasını üzerlerine giydirdiğimiz insanları, konforlu ezber şablonlarımızda sabıkalı hale getirerek yaraladığımız iletişimlerimiz üzerine düşünmeliyiz. Belki de en güzeli hiç birini ertelemeden tüm bunları eş zamanlı yapmak. Bu günün, yarını daha yaşanabilir kılan eylemlerinin başında geliyor zira bu. Bilincimiz “öteki”ye dair sabıka listesini temize çektikçe biz de özgürleşeceğiz. İnsanlığın kardeşlik ırkına şimdi ve her dem selam olsun...

Dilsizmütercim:Meryem Rabia Taşbilek